Rita z Cascii

Rita (Małgorzata) Lotti urodziła się około 1381 roku we wsi Roccaporena koło Cascii, w regionie Umbria w środkowych Włoszech. Była jedynym dzieckiem pobożnych i już podeszłych w latach rodziców, Antonia i Amaty. Od dzieciństwa pragnęła życia w modlitwie i chciała wstąpić do klasztoru, lecz przez posłuszeństwo rodzicom przyjęła zaaranżowane przez nich małżeństwo, gdy była jeszcze bardzo młoda.

Jej mąż, Paolo Mancini, był człowiekiem o gwałtownym i porywczym usposobieniu, mającym wielu wrogów, a pierwsze lata małżeństwa przyniosły Ricie wiele cierpienia. Urodziła mu dwóch synów. Według tradycji cierpliwością, łagodnością i nieustanną modlitwą stopniowo odmieniła jego serce, aż żałował dawnego życia — wkrótce jednak został zamordowany w jednej z krwawych zemst, które trapiły tamte strony.

Na pogrzebie Rita publicznie przebaczyła zabójcom, lecz jej dwaj, już niemal dorośli synowie postanowili pomścić ojca. Nie mogąc odmienić ich słowami, modliła się, by Bóg raczej zabrał ich do siebie, niż mieliby splamić dusze morderstwem; obaj wkrótce zmarli na skutek choroby. Pozostawszy bez męża i dzieci, Rita całkowicie zwróciła się ku Bogu.

Prosiła o przyjęcie do klasztoru augustianek pod wezwaniem świętej Marii Magdaleny w Cascii. Odmawiano jej kilkakrotnie — po części z powodu trwającego sporu wokół śmierci męża — lecz ostatecznie została przyjęta, gdy doprowadziła do pojednania obu rodów. Tradycja głosi, że wprowadzono ją do klasztoru w cudowny sposób, za wstawiennictwem jej patronów: Jana Chrzciciela, Augustyna i Mikołaja z Tolentino. Spędziła tam około czterdziestu lat na modlitwie, pokucie i pokornej posłudze.

Pod koniec życia, modląc się przed wizerunkiem Chrystusa ukoronowanego cierniem, Rita otrzymała ranę na czole, rozumianą jako częściowe stygmaty, którą nosiła aż do śmierci. Według podania w ostatniej chorobie poprosiła krewną, by przyniosła z ogrodu w Roccaporenie różę i figi; choć była głęboka zima, jedno i drugie zastano kwitnące. Rita zmarła 22 maja 1457 roku.

Jej ciało znaleziono nienaruszonym i do dziś jest czczone w bazylice Świętej Rity w Cascii. Beatyfikowana przez papieża Urbana VIII w 1627 roku i kanonizowana przez papieża Leona XIII 24 maja 1900 roku, otrzymała tytuł „patronki spraw niemożliwych”. Wzywa się ją w sprawach beznadziejnych i straconych, w trudnościach małżeńskich i wobec przemocy; czczona jest jako orędowniczka wdów, matek i chorych. Najczęściej przedstawia się ją z raną na czole, z różami i z pszczołami.