Święty Antoni z Padwy

Ferdynand Bulonne urodził się w Lizbonie w 1195 r. Pomiędzy 15. a 20. rokiem życia wstąpił do Kanoników Regularnych św. Augustyna, którzy mieli swój klasztor na przedmieściu Lizbony. Spędził tam dwa lata, po czym przeniósł się do klasztoru w Coimbrze — miasta, które obok Lizbony było najważniejszym ośrodkiem życia religijnego i kulturalnego kraju.

Tam zdobył gruntowne wykształcenie teologiczne i w roku 1219 otrzymał święcenia kapłańskie.

W rok potem Ferdynand był świadkiem pogrzebu pięciu franciszkanów zamordowanych przez mahometan w Maroku. Przy tej okazji po raz pierwszy usłyszał o duchowych synach św. Franciszka z Asyżu i natychmiast wstąpił do nich w Olivanez, gdzie osiedlili się przy kościółku św. Antoniego Pustelnika. Ferdynand zmienił wtedy swoje imię na Antoni.

Zapalony duchem męczeńskiej ofiary, postanowił udać się do Afryki, by tam oddać swoje życie dla Chrystusa. Jednak plany Boże były inne — Antoni zachorował śmiertelnie i musiał wracać do ojczyzny. Na Morzu Śródziemnym zastała go burza i zapędziła statek na Sycylię. W roku 1221 udał się na kapitułę generalną w Asyżu, gdzie spotkał się ze św. Franciszkiem. Po jej zakończeniu oddał się pod władzę brata Gracjana, prowincjała Emilii i Romanii, który wyznaczył mu erem w Montepaolo koło Forlì.

Czas tam spędzony Antoni wykorzystał na pogłębienie życia wewnętrznego i studiów — ze szczególnym zamiłowaniem zagłębiał się w Pismo Święte. Równocześnie udzielał pomocy duszpasterskiej i głosił kazania. Sława jego przepowiadania dotarła niebawem do brata Eliasza, następcy św. Franciszka, który ustanowił go generalnym kaznodzieją zakonu.

Odtąd Antoni przemierzał miasta i wioski, nawołując do poprawy życia i pokuty. Dar wymowy, niezwykle obrazowy i plastyczny język, ascetyczna postawa, żar i towarzyszące mu cuda gromadziły tak wielkie tłumy, że musiał głosić kazania na placach, gdyż żaden kościół nie mógł pomieścić słuchaczy. W latach 1225–1227 udał się z kazaniami do południowej Francji, gdzie z całą mocą zwalczał szerzącą się herezję katarów (albigensów).

Kiedy powrócił do Italii, na kapitule generalnej został wybrany ministrem (prowincjałem) Emilii i Mediolanu. W tym czasie napisał Kazania niedzielne. W roku 1228 udał się do Rzymu, gdzie papież Grzegorz IX zaprosił go z okolicznościowym kazaniem — wywarło ono na papieżu tak silne wrażenie, że nazwał Antoniego «Arką Testamentu». Na prośbę kardynała Ostii napisał też Kazania na święta.

Po powrocie do prowincji udał się do Werony, gdzie władcą był znany z okrucieństw książę Ezelin III — zwolennik cesarza, który szczególnie okrutnie mścił się na stronnikach papieża. Antoni wiedział, że naraża własne życie, miał jednak odwagę powiedzieć władcy prawdę. Ku zdumieniu wszystkich tyran nie śmiał go tknąć i wypuścił cało.

Antoni obdarzony był wieloma charyzmatami — miał dar bilokacji, czytania w ludzkich sumieniach i proroctwa. Wykładał filozofię na uniwersytecie w Bolonii. W roku 1230 zrzekł się urzędu prowincjała i udał się do Padwy, zupełnie wycieńczony, dotknięty wodną puchliną. Opadając z sił, zatrzymał się w klasztorku w Arcella, gdzie przy śpiewie O gloriosa Virginum wieczorem w piątek, 13 czerwca 1231 roku, oddał Bogu ducha, mając zaledwie 36 lat.

Pochowano go w Padwie w kościółku Matki Bożej. W niecały rok później, 30 maja 1232 roku, papież Grzegorz IX zaliczył go w poczet świętych. O tak rychłej kanonizacji zadecydowały liczne cuda: komisja papieska stwierdziła 5 uzdrowień z paraliżu, 7 wypadków przywrócenia niewidomym wzroku, 3 głuchym słuchu, 2 niemym mowy, uzdrowienie 2 epileptyków i 2 wypadki wskrzeszenia umarłych. Grzegorz IX bullą Cum iudicat (1233) wyznaczył 13 czerwca dniem dorocznej pamiątki Świętego; Sykstus V w 1586 roku włączył jego święto do kalendarza powszechnego Kościoła. W 1946 roku Pius XII ogłosił go doktorem Kościoła.

Święty Antoni Padewski jest patronem zakonów franciszkanów i antoninek oraz wielu bractw; Padwy, Lizbony, Paderborn i Splitu; dzieci, górników, małżeństw, narzeczonych, położnic, ubogich, podróżnych, a także ludzi i rzeczy zagubionych. Na miejscu jego grobu — Il Santo — wznosi się potężna bazylika w Padwie, jedno z najbardziej popularnych sanktuariów w Europie.

Badania szczątków Świętego przeprowadzone w 1981 roku ustaliły, że miał 190 cm wzrostu, pociągłą twarz i ciemnobrązowe włosy; na kolanach wykryto cienkie pęknięcia spowodowane zapewne długim klęczeniem. W ikonografii Antoni przedstawiany jest w habicie franciszkańskim — nieraz głosi kazanie lub trzyma Dziecię Jezus. Jego atrybuty to: księga, lilia, serce, ogień — symbol gorliwości — bochen chleba, osioł i ryba.